Συνέντευξη στον Ερμή: η σύσταση της ΡΑΑΕΥ στη ΔΕΥΑΖ και το πόσιμο νερό
Οι απαντήσεις του Γιάννη Κοκκίνη, επικεφαλής της δημοτικής κίνησης «Πολίτες Ζακύνθου», στις ερωτήσεις της Όλγας Γκούσκου για την εφημερίδα Ερμής (5 Νοεμβρίου 2026), σχετικά με τη σύσταση της ΡΑΑΕΥ προς τη ΔΕΥΑΖ. Το ιστορικό και το πλήρες κείμενο της απόφασης στο άρθρο μας για την Υ-43/2026 και στον φάκελο «Νερό & ΔΕΥΑΖ».
1. Πώς αξιολογείτε τη σύσταση της ΡΑΑΕΥ προς τη ΔΕΥΑΖ;
Θεωρώ ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη, γιατί αναδεικνύει μια πραγματικότητα που εδώ και καιρό προσπαθούμε να φέρουμε στο φως.
Αυτή η εξέλιξη δεν προέκυψε από μόνη της. Προηγήθηκε μια πολυετής προσπάθεια, με αιτήματα, καταγγελίες, τεκμηρίωση και συνεχή επικοινωνία με τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Από το 2020 προσπαθώ να πάρω μια ξεκάθαρη απάντηση σε ένα απλό (ρητορικό) ερώτημα: είναι πόσιμο το νερό που φτάνει στη βρύση μας;
Έχω απευθυνθεί επανειλημμένα στη ΔΕΥΑΖ, στο Υπουργείο Υγείας, στην Περιφέρεια, στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση, στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας και στη ΡΑΑΕΥ. Έχω καταθέσει αναλυτικές αναφορές, εργαστηριακά στοιχεία και συγκεκριμένες καταγγελίες.
Μάλιστα, στις αρμόδιες αρχές, αλλά και στη ΡΑΑΕΥ, έχω αποστείλει ακόμη και αποσπάσματα βίντεο με δημόσιες δηλώσεις αιρετών, προκειμένου να ενισχύσω την τεκμηρίωση της υπόθεσης και να αντιπαραβάλω τις δημόσιες διαβεβαιώσεις με τα διαθέσιμα στοιχεία.
Είναι σημαντικό ότι τόσο η ΡΑΑΕΥ όσο και η αρμόδια Διεύθυνση Υδάτων ασχολήθηκαν αποκλειστικά σε ΔΣ με τα συγκεκριμένα ζητήματα και τις αναφορές που είχα υποβάλει.
Στην ίδια την απόφαση της ΡΑΑΕΥ καταγράφονται έξι διαδοχικές οχλήσεις προς τη ΔΕΥΑΖ, από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2026, για την εκπλήρωση συγκεκριμένων υποχρεώσεων παρακολούθησης της ποιότητας του νερού.
Η Αρχή μάλιστα αναφέρει ότι η απουσία των απαραίτητων στοιχείων «δεν συνιστά απλώς τυπική έλλειψη», αλλά «δυσχεραίνει ουσιωδώς» την εποπτεία.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι η ΔΕΥΑΖ είχε αποστείλει εργαστηριακές αναλύσεις για το πρώτο εξάμηνο του 2026, αλλά η ΡΑΑΕΥ δηλώνει ότι δεν μπορεί να αξιολογήσει αν οι δειγματοληψίες έγιναν στα σωστά σημεία, με τη σωστή συχνότητα και για τις προβλεπόμενες παραμέτρους, επειδή δεν διαθέτει το απαραίτητο πρόγραμμα παρακολούθησης.
Με άλλα λόγια, η εποπτική αρχή δεν μπορεί να επαληθεύσει ολοκληρωμένα αν το σύστημα ελέγχου της ποιότητας του νερού λειτουργεί όπως προβλέπει ο νόμος.
Θέλω όμως να τονίσω ότι η δική μου έρευνα δεν περιορίζεται στα διοικητικά έγγραφα.
Έχω ασχοληθεί διεξοδικά με τις εργαστηριακές αναλύσεις της ίδιας της ΔΕΥΑΖ. Έχουμε συγκεντρώσει και εξετάσει 202 δημοσιευμένα δείγματα, από τον Φεβρουάριο του 2024 έως τον Ιούνιο του 2026.
Στην πόλη της Ζακύνθου, η ηλεκτρική αγωγιμότητα υπερβαίνει την παραμετρική τιμή των 2.500 μS/cm και στους 18 από τους 18 μήνες που εξετάσαμε. Τα χλωριούχα υπερβαίνουν τα 250 mg/l και στις 11 από τις 11 περιόδους με διαθέσιμες μετρήσεις. Τον Ιούνιο του 2026 καταγράφηκε αγωγιμότητα 5.504 μS/cm και χλωριούχα 1.650 mg/l.
Αυτά δεν είναι δικά μου εργαστηριακά αποτελέσματα. Είναι στοιχεία που έχει δημοσιεύσει η ίδια η ΔΕΥΑΖ.
Και εδώ προκύπτει μια τεράστια αντίφαση. Ενώ η διοίκηση διαβεβαιώνει δημόσια ότι το νερό είναι κατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση, οι δικές της δημοσιευμένες αναλύσεις εμφανίζουν επαναλαμβανόμενες υπερβάσεις παραμετρικών τιμών.
Τα ευρήματα αυτά δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για τη συμμόρφωση με τις προδιαγραφές του πόσιμου νερού και απαιτούν επίσημες απαντήσεις.
Η ΡΑΑΕΥ δεν αποφάνθηκε στην απόφασή της για την ποσιμότητα του νερού. Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο. Όμως η αδυναμία της να αξιολογήσει ολοκληρωμένα το σύστημα παρακολούθησης, σε συνδυασμό με τις υπερβάσεις που προκύπτουν από τις αναλύσεις, καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για απαντήσεις.
2. Θεωρείτε ότι η ΔΕΥΑΖ θα ανταποκριθεί και τι θα γίνει με την απειλή προστίμου;
Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι, γιατί θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερη σημασία.
Δεν βρισκόμαστε πλέον στο στάδιο μιας απλής προειδοποίησης ότι κάποια στιγμή μπορεί να υπάρξουν συνέπειες. Η ΡΑΑΕΥ έχει ήδη επιβάλει την κύρωση της σύστασης με την απόφαση Υ-43/2026.
Υπάρχουν δύο διακριτά στάδια στη διαδικασία.
Το πρώτο είναι η κύρωση της σύστασης, η οποία έχει ήδη επιβληθεί. Το δεύτερο είναι η επιβολή χρηματικού προστίμου, εφόσον συνεχιστεί η μη συμμόρφωση και συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.
Επομένως, η ΔΕΥΑΖ βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με μια επίσημη εποπτική κύρωση. Το ενδεχόμενο του προστίμου αποτελεί το επόμενο στάδιο.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν η ΔΕΥΑΖ θα καταφέρει και αυτή τη φορά να αποφύγει τις οικονομικές συνέπειες. Γιατί έχουμε μάθει να ακούμε πολλές εξηγήσεις, πολλές διαβεβαιώσεις και πολλές υποσχέσεις. Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να υπάρχουν και συνέπειες.
Θέλω επίσης να υπογραμμίσω κάτι που συχνά χάνεται μέσα στην επικαιρότητα.
Δεν μιλάμε για ένα προσωρινό πόρισμα σχετικά με ένα έργο. Δεν μιλάμε για τις εκκρεμότητες του αγωγού Λούχα–Γύρι, για την τηλεμετρία ή για τον αγωγό των Φιλικών, όπου συζητάμε για έργα, συμβάσεις, καθυστερήσεις και τεχνικές εκκρεμότητες.
Εδώ μιλάμε για κάτι πολύ πιο θεμελιώδες. Μιλάμε για τον ίδιο τον πυρήνα της αποστολής της ΔΕΥΑΖ: την παροχή πόσιμου νερού.
Όταν αμφισβητείται η δυνατότητα μιας επιχείρησης να παρακολουθεί, να αξιολογεί και να τεκμηριώνει την ποιότητα του νερού που παρέχει, δεν έχουμε απλώς ένα ακόμη διοικητικό ή τεχνικό πρόβλημα. Έχουμε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα κάθε νοικοκυριό, κάθε επιχείρηση και κάθε κάτοικο του νησιού.
Και εδώ αναδεικνύεται ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα για όλες τις προηγούμενες διοικήσεις και τα Διοικητικά Συμβούλια.
Τόσες συνεδριάσεις, τόσες μελέτες, τόσοι προϋπολογισμοί, τόσα εκατομμύρια σε χρηματοδοτήσεις. Δεν βρέθηκε κανείς να εξετάσει ουσιαστικά τις ίδιες τις αναλύσεις και να αναρωτηθεί αν το νερό πληροί τις προδιαγραφές που ορίζει η νομοθεσία;
Μπορεί ένας οργανισμός να είναι αποτελεσματικός στη διεκδίκηση χρηματοδοτήσεων και στην παρουσίαση έργων, αλλά να μην μπορεί να αξιολογήσει σωστά τα αποτελέσματα των εργαστηριακών αναλύσεων που ο ίδιος δημοσιεύει;
Αν δεν μπορεί να το κάνει, τότε τι ακριβώς αξιολογούμε όταν μιλάμε για διαχειριστική επάρκεια;
Εγώ δεν επιδιώκω να επιβληθεί πρόστιμο στη ΔΕΥΑΖ. Επιδιώκω να υπάρχει ένας οργανισμός που να γνωρίζει τι νερό παρέχει, να μπορεί να το αποδεικνύει και να αναλαμβάνει την ευθύνη του.
3. Από εδώ και πέρα, πώς πρέπει να κινηθεί η ΔΕΥΑΖ;
Πιστεύω ότι πρέπει να γίνει μια συνολική επανεξέταση του τρόπου λειτουργίας της επιχείρησης.
Δεν αρκεί να αντιμετωπιστεί η συγκεκριμένη υπόθεση ως μια ακόμη διοικητική εκκρεμότητα. Χρειάζεται να εξετάσουμε αν η ΔΕΥΑΖ έχει πραγματικά την ικανότητα να διαχειριστεί ένα τόσο κρίσιμο δημόσιο αγαθό.
Πρέπει να γνωρίζουμε από πού προέρχεται το νερό, ποια είναι η κατάσταση κάθε γεώτρησης, ποιες περιοχές υδροδοτούνται από κάθε πηγή, τι συμβαίνει στα δίκτυα και ποια είναι η πραγματική ποιότητα του νερού στα σημεία κατανάλωσης.
Πρέπει επίσης να εξεταστεί αν η ΔΕΥΑΖ διαθέτει την απαραίτητη επιστημονική και τεχνική επάρκεια για να ερμηνεύει σωστά τις εργαστηριακές αναλύσεις και να εφαρμόζει τη νομοθεσία.
Και εδώ τίθεται ένα ευρύτερο ζήτημα: είναι τελικά το σημερινό Διοικητικό Συμβούλιο το κατάλληλα καταρτισμένο όργανο για να λαμβάνει όλες αυτές τις κρίσιμες αποφάσεις;
Δεν το λέω για να αμφισβητήσω προσωπικά τα μέλη του. Το λέω γιατί πρέπει να κοιτάξουμε το αποτέλεσμα. Μέχρι σήμερα, παρά τις συνεδριάσεις, τις αποφάσεις, τις μελέτες και τις εξαγγελίες, δεν έχουμε φτάσει πιο κοντά σε αυτό που θα έπρεπε να είναι η πρώτη και βασική προτεραιότητα: να έχουμε πόσιμο νερό.
Μήπως, λοιπόν, χρειάζεται να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις; Μήπως πρέπει να συμμετέχουν ουσιαστικά άνθρωποι με την απαραίτητη επιστημονική, τεχνική και διοικητική κατάρτιση;
Αν η ΔΕΥΑΖ δεν διαθέτει αυτή την επάρκεια, πρέπει να την αποκτήσει, με τη συνδρομή ανεξάρτητων επιστημόνων και αρμόδιων φορέων.
Και εδώ τίθεται ένα ερώτημα που ίσως κάποιοι δεν θα ήθελαν καν να συζητήσουμε.
Μήπως τελικά η αδυναμία της ΔΕΥΑΖ να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της οδηγήσει σε εξελίξεις που σήμερα πολλοί θεωρούν αδιανόητες;
Ήδη σε εθνικό επίπεδο έχει ανοίξει η συζήτηση για την απορρόφηση ΔΕΥΑ από την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ. Κάποιες περιοχές βρίσκονται ήδη σε αυτή τη διαδικασία. Γιατί, λοιπόν, να θεωρούμε ότι η Ζάκυνθος θα βρίσκεται για πάντα εκτός μιας τέτοιας συζήτησης;
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τον φόβο της αλλαγής. Αν ένας οργανισμός δεν μπορεί να εξασφαλίσει το αυτονόητο, αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και αν οι αποφάσεις των διοικήσεών του δεν οδηγούν σε ουσιαστική βελτίωση της υδροδότησης, τότε κάποια στιγμή θα τεθεί αναπόφευκτα το ερώτημα αν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με το ίδιο μοντέλο.
Και ίσως τότε η συζήτηση για το ποιος θα διαχειρίζεται το νερό της Ζακύνθου να μην είναι πλέον επιλογή της τοπικής διοίκησης, αλλά αποτέλεσμα της αδυναμίας της να ανταποκριθεί.
Δεν είναι αυτό που επιδιώκουμε. Είναι όμως ένα ενδεχόμενο που κανείς δεν μπορεί να αποκλείει όταν δεν αντιμετωπίζονται τα προβλήματα.
Το νερό πρέπει να παραμείνει δημόσιο αγαθό. Αλλά η δημόσια διαχείριση δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για διοικητική ανεπάρκεια και έλλειψη αποτελεσμάτων.
Και ας αναρωτηθούν όσοι σήμερα αντιδρούν σε κάθε ενδεχόμενο αλλαγής: τι έχουν κάνει ώστε να μη φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο;
Και κάτι τελευταίο: αυτή η υπόθεση δείχνει ότι ένας πολίτης μπορεί να κάνει τη διαφορά. Με επιμονή, στοιχεία και τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, μπορεί να ενεργοποιήσει τους θεσμούς και να ζητήσει από τις αρμόδιες αρχές να κάνουν τη δουλειά τους.
Αυτό κάναμε μαζί με τους Πολίτες Ζακύνθου και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε.
Η υπόθεση δεν τελειώνει εδώ. Θα συνεχίσουμε να ελέγχουμε, να δημοσιοποιούμε τα στοιχεία και να ζητάμε απαντήσεις από κάθε αρμόδιο.
Τέρμα οι γενικές διαβεβαιώσεις και οι ωραιοποιημένες εικόνες. Ήρθε η ώρα της κρίσης και της λογοδοσίας, για τη σημερινή αλλά και για όλες τις προηγούμενες διοικήσεις.
Οι κάτοικοι της Ζακύνθου δεν ζητούν κάτι παράλογο. Ζητούν το αυτονόητο: πόσιμο νερό. Αναμένουμε να μας διευκρινίσουν ο Δήμος και η ΔΕΥΑΖ τις δικές τους προθέσεις!
Σχετικά: ΡΑΑΕΥ προς ΔΕΥΑΖ: σύσταση για το πρόγραμμα παρακολούθησης του νερού (Υ-43/2026) · «Έχω 100 αναλύσεις»: τα νούμερα της ίδιας της ΔΕΥΑΖ · Παρατηρητήριο Ποιότητας Νερού · Φάκελος «Νερό & ΔΕΥΑΖ»