Η Ζάκυνθος αξίζει καλύτερα — αλλά κανείς δεν θα μας τα δώσει αν δεν τα ζητήσουμε

Η Ζάκυνθος αξίζει καλύτερα. Αλλά κανείς δεν θα μας τα δώσει αν δεν τα ζητήσουμε.

Ένας Ζακυνθινός πέθανε αυτόν τον μήνα από αρρώστια που μεταδίδουν τα ποντίκια. Σε νησί που εξάγει εικόνες παραδείσου σε όλο τον κόσμο. Και αύριο θα το έχουμε ξεχάσει. Αυτή είναι η πραγματικότητα της Ζακύνθου το 2026.

Όλοι έχουμε ακούσει εξαγγελίες. Για την υγεία, για τις υποδομές, για τη στήριξη της περιφέρειας. Από όλες τις κυβερνήσεις, διαχρονικά. Και οι περισσότεροι λέμε «καλά είναι αυτά, αν γίνουν». Αλλά εδώ στη Ζάκυνθο έχουμε μάθει κάτι άλλο: ό,τι κι αν εξαγγέλλεται, σταματάει στον Ισθμό της Κορίνθου — στα όρια της Αττικής.

Πριν λίγες μέρες, το Νοσοκομείο Ζακύνθου ανέστειλε για δέκα μέρες τη λειτουργία της Παιδιατρικής Κλινικής. Το νησί έμεινε χωρίς παιδίατρο. Φανταστείτε στην Πάτρα να κλείσει η Παιδιατρική του νοσοκομείου για δέκα μέρες. Δεν θα γινόταν. Θα ήταν εθνικό σκάνδαλο. Στη Ζάκυνθο γίνεται και απλώς το συζητάμε για λίγες μέρες, μέχρι να το ξεχάσουμε.

Και ενώ το νοσοκομείο μας προσπαθεί να σταθεί όρθιο, τον Απρίλιο ο ΕΟΔΥ επιβεβαίωσε τρία κρούσματα λεπτοσπείρωσης στο νησί. Το ένα θανατηφόρο. Η Ζάκυνθος κρατάει την πανελλαδική πρωτιά σε αυτή την ασθένεια. Πού αλλού στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό; Πουθενά. Είμαστε πρώτοι.

Επιστρέφεις σπίτι από όλα αυτά και δεν μπορείς να πιεις ούτε νερό από τη βρύση σου. Στο 2026. Σε νησί της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αγοράζουμε εμφιαλωμένο και πληρώνουμε δύο φορές — μία στον λογαριασμό του νερού, μία στο σούπερ μάρκετ. Στη Θεσσαλονίκη πίνουν από τη βρύση. Στην Αθήνα πίνουν. Στα Χανιά πίνουν. Στη Ζάκυνθο, όχι.

Και εδώ έρχεται το πιο σκληρό απ' όλα: ούτε τα παιδιά μας δεν πίνουν νερό στο σχολείο. Πάνε στο σχολείο με μπουκαλάκι από το σπίτι, σαν τα παιδιά τριτοκοσμικής χώρας.

Και το πιο παράδοξο όλων: στο ίδιο νησί λειτουργούν πεντάστερα ξενοδοχεία, βίλες με τιμές 600 και 800 ευρώ τη βραδιά, περιοχές που εισπράττουν εκατομμύρια σε ανταποδοτικά τέλη. Πάρτε το αυτοκίνητο και πηγαίνετε εκεί. Λακκούβες, ανύπαρκτος φωτισμός, σήμανση που λείπει, σκουπίδια. Υποδομές δεκαετίας του '70 — και αν είμαστε γενναιόδωροι. Πώς γίνεται μια περιοχή να παράγει τέτοια έσοδα και να μοιάζει σαν να μην σχεδιάστηκε ποτέ τίποτα; Πού πάνε αυτά τα χρήματα;

Και πάνω από όλα, παραμελούμε αυτό που μας τρέφει. Το περιβάλλον. Τη φύση. Τις παραλίες, τα δάση, τους βιότοπους, τη θάλασσά μας. Είναι ο μοναδικός μας πραγματικός πλούτος — και τον αντιμετωπίζουμε σαν να είναι αυτονόητος.

Ας είμαστε ειλικρινείς: αυτά δεν ξεκίνησαν χθες. Άλλαζαν οι κυβερνήσεις, άλλαζαν τα πρόσωπα, οι εξαγγελίες έπεφταν βροχή — και το νησί συνέχιζε να ζει με τις ίδιες πληγές. Αυτό λέει κάτι. Λέει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος κυβερνά. Είναι ότι κανένας, διαχρονικά, δεν έβαλε τη Ζάκυνθο στις προτεραιότητές του.

Και αυτή η συνήθεια — να περιμένουμε και να δικαιολογούμε — είναι ο πραγματικός εχθρός. Όχι μια κυβέρνηση. Όχι ένα κόμμα. Η παραίτησή μας. Το «τι να κάνουμε, νησί είμαστε». Το «αυτή είναι η Ελλάδα». Το «πάντα έτσι ήταν».

Πόσο ακόμα θα δεχόμαστε ότι «για τη Ζάκυνθο, αυτά είναι»;

Ως πολίτες της Ζακύνθου, οφείλουμε να ενημερωνόμαστε. Να ξέρουμε τι μας αξίζει, τι μας υπόσχονται και τι τελικά μας δίνουν. Και αυτή η ενημέρωση να γίνει κριτήριο για την ψήφο μας. Όχι το κόμμα. Όχι το πρόσωπο. Όχι η παράδοση της οικογένειας. Τι έκανε πραγματικά για τη Ζάκυνθο, και τι έκανε πραγματικά εναντίον της.

Η Ζάκυνθος δεν χρειάζεται περισσότερες εξαγγελίες. Χρειάζεται εμάς να σταματήσουμε να τα παίρνουμε όλα ως δεδομένα. Να μιλάμε. Να γράφουμε. Να ενημερωνόμαστε. Να απαιτούμε. Από όποιον κυβερνά — σήμερα, αύριο, μεθαύριο.

Γιατί η Ζάκυνθος αξίζει καλύτερα. Και αυτό δεν θα το αλλάξει κανείς, αν δεν το αλλάξουμε εμείς πρώτοι.